Zielenroerselen

Muziek beroert de ziel. Mijn zielenroerselen worden flink wakker geschud in ieder geval. Al ruim 2 uur komt het ene nummer na het andere voorbij, ad random – want ik kies graag voor de optie shuffle, en brengt me in no time van extase naar complete wanhoop en alles daar tussenin. Aan de meeste nummers kleven herinneringen. Herinneringen van lang lang geleden en herinneringen die je nog maar net zo mag noemen. Die van lang geleden halen iets in je naar boven waarvan je het bestaan soms niet meer wist.  Die ene mooie zin, de instrumenten die je hoort, de algemene klanken van je favoriete artiest… Iets wordt beroerd, aangeraakt, naar boven gehaald en ontwaakt in je. Of eigenlijk is het echt meer wakker schudden. Mijn wensen en verlangens lijk ik momenteel meer te voelen dan ooit. Ze branden zowat door mijn huid heen! Met alle pijn, verdriet en spijt die daar ooit aan vooraf gingen. Zonder al die pijn en hartzeer had ik nooit mijn echte verlangen geweten. Toch had ik misschien bepaalde levenslessen gewoon eens willen afkijken bij andere mensen. We hebben het alleen niet voor het zeggen en de vraag “waarom?” stel ik best vaak, maar schijnt zelden dat bevredigende antwoord te geven. Ieder huis heeft zijn kruis. Bij de een is die wat groter, zwaarder of zichtbaarder. Maar muziek kan een deel van je lasten en zorgen verlichten. Geeft je weer hoop, dromen, verlangens en passie. Van een tranendal naar een gelukzalige glimlach. Een muzikale omhelzing, instrumentele aanraking, klanken die je iets toefluisteren… Tastbaar voor je ziel en toch word je nooit daadwerkelijk aangeraakt. Luisteren, meezingen, fluiten, dansen; alles mag en kan. Liefde voor muziek hebben begrijp ik meer dan ooit. Voor mij is het momenteel een pleister op een oude wond en tegelijkertijd de remedie waar ik lang naar zocht… Ik durf eindelijk een deel van zielenroerselen op papier te zetten en aan de wereld te laten zien.

Comments are closed