Traject van een wensmoeder – het vervolg

Om mijn traject en onderstaande blog met een enkele vakinhoudelijke term makkelijk te kunnen volgen en meelezen is het aan te raden om mijn voorgaande blogs zeker gelezen te hebben:

Kruispunt overgestoken
Statusupdate
Niet zomaar een nummertje
Traject van een wensmoeder

Het begint bijna een boekwerk te worden. Er komt ook iedere keer een hoofdstuk bij. Het pad dat ik bewandel op weg naar mijn kinderwens heeft naast de nodige hobbels in tussentijd al mooie vergezichten gegeven. Totdat ik een pad opwandelde wat in eerste instantie vruchtbare grond had, maar uiteindelijk een doodlopende weg bleek te zijn…

Maart 2018

Cyclusdag tien heeft een verrassing voor me in petto. De fertiliteitsarts die een inwendige echo bij me maakt constateert een rijp ei! Voordat ze het formulier uit wil schrijven om Pregnyl te laten toedienen, geef ik aan dat ik de afgelopen twee keren zo’n ontzettende last heb gehad van dit zwangerschapshormoon. Of er geen ander middel is en of het noodzakelijk is dat ik dit krijg. Ze legt uit dat er geen ander middel is en dat het niet mogelijk is om op een andere manier een eisprong op te wekken. Maar ze biedt aan om de normale LH-test uit te voeren. Ze geeft me een potje mee, waarmee ik naar het toilet moet om erin te plassen. Met het potje in een zakje loop ik naar de verpleegkundige die het staafje even diep in mijn urine doopt en de timer op twee minuten zet. Het valt na die twee minuten niet te missen! Ik zie in het schermpje voor het eerst in al die tijd het felbegeerde smiley-teken. De verpleegkundige heeft geen idee waarom er bij mij tranen in mijn ogen verschijnen. Godzijdank geeft mijn lichaam het dus wél zelf aan! We maken een afspraak voor de volgende dag voor de inseminatie. De smile is niet meer van mijn gezicht af te vegen en ik heb straks een leuke mededeling tijdens het etentje ter ere van het 44-jarige huwelijk van mijn ouders.

Cyclusdag elf is de dag van de gemeenteraadsverkiezingen. Ik regel met mijn werk dat ik een vrije dag heb, breng mijn stem uit en pik mijn vader op die weer met me mee gaat naar de kliniek. Verdomd als het niet waar is, we moeten wéér minstens anderhalf uur wachten voordat ik aan de beurt ben. Mijn vader vermaakt zich prima door een gesprek aan te knopen met een Duits lesbisch stelletje die bij ons aan tafel zit in de wachtkamer. Ik word daarentegen steeds meer gespannen. Hoe kan het toch iedere keer dat ik juist bij de inseminaties zo lang moet wachten? Eindelijk ben ik aan de beurt en ik heb gelukkig dezelfde arts van de dag ervoor. Zij is een beetje van het zweverige type en heeft een hele rustige manier van doen en laten tijdens het insemineren wat mij wel bevalt. Ik ben sowieso nog steeds blij met haar omdat ze de reguliere LH-test aanbood. Ik pluk kort daarna mijn vader uit zijn gezellige gesprek en ga weer naast hem zitten in de auto met mijn benen op het dashboard.

April 2018

Tijdens de gezellige Paasbrunch met familie ben ik de kinderen van mijn nichtjes overal aan het volgen. Wat lijkt het me heerlijk om ook moeder te zijn en ik ben aan het fantaseren hoe het er bij mij aan toe zou gaan. Het is letterlijk een dagdroom en eentje van korte duur. Want daar ter plekke tussen al dat spelende grut voel ik de krampen beginnen en de druppels bloed naar beneden sijpelen…

Het is sowieso geen leuk begin van de maand april. Een vriendin van mij ligt met kritieke toestand op de intensive care. Het zijn steeds emotionele dagen. Daarnaast ontvang ik van een vriendin voor wie ik heel veel heb klaargestaan allemaal rotappjes. Ik ben van al deze toestanden echt een paar dagen overstuur. Ik besluit zelfs een rustpauze in te lassen en vraag een gesprek aan bij de kliniek om advies in te winnen over het mogelijke vervolg na mijn rustpauze en om antwoorden te krijgen op een aantal vragen. Ik vraag specifiek om de fertiliteitsarts die mij de laatste keer de IUI-behandeling gaf en kan eind van de week al terecht.

Officieel is het zelfs cyclusdag tien als ik voor de afspraak bij de kliniek naar binnen loop. Het voelt enerzijds gek dat ik dit keer niet voor een echo kom, maar officieel kan ik nu voortaan thuis gewoon de LH-testen doen. De arts bij wie ik me zo fijn voel heeft meteen tijd en neemt één voor één de vragen met me door die ik op mijn lijstje heb staan. Mijn ongerustheid ligt voornamelijk in het feit dat ik de afgelopen twee keren zo lang moest wachten en ik dus het idee heb dat ik steeds hét moment mis. Het zaad is immers dan al een tijdje ontdooid en mijn ei in tussentijd al vaak gesprongen. Ze stelt me gerust dat het zaad al die tijd op temperatuur wordt gehouden – dat wil zeggen dezelfde temperatuur als bij een man in de balzak, iets lager dan het lichaamstemperatuur – en dat ze het buisje pas eruit pakken en de spullen klaarleggen op het moment dat ze de vrouwen uit de wachtkamer gaan halen. Als het gaat om een ei die mogelijk al gesprongen is, geeft ze aan dat dat helemaal niet uitmaakt, aangezien het eitje dan nog tien tot twaalf uur goed blijft. Mijn andere ongerustheid ligt in het feit dat ik nog maar één rietje heb en ik voel dat de druk nu dus wordt opgevoerd. We bespreken een aantal mogelijkheden en scenario’s. Ze adviseert mij twee rietjes bij te kopen en legt zelfs de mogelijkheid van een IVF-traject voor. Ik word daardoor ineens van mijn à propos gebracht. IVF? Huh? Ze vraagt of er geen plan is gemaakt met mij. De meeste vrouwen van mijn leeftijd en ouder willen blijkbaar na een aantal inseminaties overstappen op IVF. Okay… Nee, dat plan is niet met mij besproken en ik heb daar nog nooit over nagedacht. Ik krijg dus stof tot nadenken mee. Gelukkig sluit ze af met de opmerking dat ik ongeacht rustpauze of niet, thuis altijd de LH-testen kan doen en bij een positieve test gewoon kan opbellen om de volgende dag een IUI-behandeling in te laten plannen.

Die avond en dat weekend bespreek ik met een aantal dierbaren mijn gedachten over de rustpauze, het bijbestellen van rietjes en een mogelijk IVF-traject. Ik boek spontaan een verwenweek voor over een maand in Portugal en leg me er bij neer dat het wat langer gaat duren.

Die maandag werk ik thuis op aanraden van mijn werkgever vanwege de huldiging van PSV. Ik voel aan mijn lichaam dat ik een rijp follikel heb en bedenk me dat ik nog twee staafjes LH-testen heb. Ik besluit die middag toch een test te doen en zie een luid en duidelijke smiley verschijnen… Meteen krijg ik een ingeving: “maar je m-o-e-t gaan!” en ik geef mijn ratio geen kans mijn gevoel te overrulen en bel de kliniek voor een inseminatie voor de volgende dag.

Als ik de volgende dag aan het begin van de avond de kliniek binnenloop voel ik me net een samenzweerster. Met mezelf. Want ik heb besloten dat ik dit keer niemand deelgenoot ga maken van deze laatste poging. En ja hoor, als ik dan voor het eerst bij een inseminatie geen van mijn ouders mee heb, gebeuren er uiteraard dingen waar mijn mond van open valt. Dit keer heb ik een mannelijke arts. Hij vindt dat het “weleens tijd wordt dat het raak is” en “onzin om een rustpauze in te lassen vanwege stress, omdat vrouwen in oorlogsgebieden die verkracht worden ook gewoon zwanger raken”. Hij gooit er nog een schepje bovenop door te zeggen: “je moet ook maar eens nadenken over IVF gezien je leeftijd!”. Ehm pardon? Mag ik eerst deze inseminatie alstublieft afwachten? Normaal gesproken onderteken ik eerst het formulier alvorens ik me van onderen uitkleed om op de behandeltafel plaats te nemen, maar hij heeft een andere volgorde. Hij wil de spuit gereed maken, maar constateert dat de handschoenen op zijn. Terwijl ik al ontbloot op het randje van de behandeltafel zit, loopt hij naar de gang om een nieuwe pak handschoenen te halen. Ik hoor hem zelfs een praatje aanknopen met een collega. Ik ervaar het als zo belachelijk raar wat er gebeurt, dat ik er de humor van in zie en in lachen uitbarst. Ik ben in ieder geval ontspannen als ik mijn benen in de beugels leg en hij binnen een wip en een zucht de spuit gereedmaakt om het zaad hoog in mijn baarmoeder in te brengen. Als laatste constateert hij met een inwendige echo dat mijn eitje in ieder geval al is gesprongen.

Onderweg in de auto moet het even indalen wat daar nu precies gebeurde. Eenmaal thuis aangekomen moet ik naar het toilet en zie ik een wolkje in mijn plas verdwijnen. O ja hoor, ook dat nog! Poging mislukt. Ei al gesprongen, zaad al verdwenen, laatste rietje verbruikt… En gezien mijn leeftijd moet ik van die eikel ook nog eens nadenken over IVF. Klotezooi, ik word inderdaad volgende week een jaartje ouder en ik voel de tijd dringen.

Mijn verjaardag en Koningsdag zijn inmiddels voorbij. De avond voor mijn feestje ga ik met een vriendin die ik al lang niet heb gezien wat drinken. Ik voel enorme krampen en waar ik in mijn achterhoofd toch stiekem rekening mee hield, lijkt als een nachtkaars zachtjes gedoofd te worden. Ik neem die vriendin in vertrouwen en bestel een grote gin-tonic.

De volgende dag tijdens mijn feestje ben ik er met sommige gesprekken niet helemaal bij. Het lijkt steeds alsof ik iets naar beneden voel sijpelen, maar iedere keer op het toilet zie ik toch nog geen enkel bloedspoor. Zou het dan toch?!?!

Mei 2018

De dagen erop heb ik regelmatig app-contact met de vriendin die ik in vertrouwen heb genomen. Zij voelt zich zo betrokken dat ze zelfs grapt: “ik voel me net de donor!” Op mijn werk houd ik nauwgezet alles in de gaten, ga vaker naar het toilet dan nodig is, maar inderdaad… nog steeds geen streepje bloed!

De dag dat ik met grote zekerheid kan gaan testen nadert. Ik ben al een paar dagen een soort Mona Lisa: van binnen dolgelukkig, maar aan de buitenkant zie je alleen een serene glimlach. In eerste instantie loop ik met twee zwangerschapstesten naar de kassa, om vervolgens terug te lopen om er maar één te halen. Het kan namelijk niet missen…

Nou, zelfs maar met die ene test kan het mislukken kan ik je vertellen! Potverdorie, als je om 6.00 uur ’s ochtends dat staafje niet lang genoeg in je urine houdt, verschijnt er echt geen plusje. Ik ben heel kwaad op mezelf. Google intussen welke apotheek er al open is om 8.00 uur vlakbij mijn werk en arriveer daar ruim op tijd. Natuurlijk… Precies deze maand hebben ze de openingstijden opgeschoven naar een later tijdstip. Dan toch maar eerst naar kantoor en dan straks proberen naar de Etos te lopen. Dat lukt me pas aan het einde van de ochtend, want ik krijg die ochtend steeds de meest idiote vragen van collega’s die ook juist de hele tijd aan mijn bureau blijven bivakkeren.

Als ik eindelijk de verpakking met twee testen in mijn tas heb, loop ik door naar een rustig toilet op een andere verdieping. Daar op dat toilet krijg ik eindelijk het overduidelijke zichtbare bewijs wat ik een paar dagen diep van binnen al weet. Ik ben zwanger!! Ik huil van blijdschap en ik kan het wel uitschreeuwen: Z-W-A-N-G-E-R!!!!

Ik bel die ene vriendin om in ieder geval hardop tegen één iemand te kunnen zeggen dat ik in mega-super-hoteldebotel-blijde verwachting ben. Eén collega uit mijn team valt de metamorfose op van een in-zichzelf-gekeerde Veer naar stralende persoonlijkheid. Ik neem haar ook in vertrouwen, want ze heeft mijn traject altijd geïnteresseerd gevolgd en ze stuurt me naar huis. Ze geeft aan dat dit moment nooit meer terugkomt en dat ik niet op werk moet blijven zitten.

Onderweg naar huis koop ik twee boekjes. Eén (mijn eerste kleinkind) voor mijn ouders en één (Nijntje droomt) voor mijn zus. In beide boekjes schrijf ik de tekst “lieve opa en oma / tante, wil je dit alsjeblieft aan mij voorlezen als ik in januari geboren word? Liefs baby Van der Horst” en pak ze mooi in. Ik kan er echt niet mee wachten tot het weekend en ga die avond toch al eten bij mijn ouders. Gelukkig tref ik ze allebei al thuis en krijg ik ze redelijk makkelijk tegelijkertijd de open keuken in. Ik krijg namelijk toevallig een boekje van mijn moeder en ik kan daarop ad rem antwoorden dat ik toevallig ook een boekje voor hen bij me heb. Maar mijn moeder begint al uit te pakken, terwijl mijn vader aanstalten gaat maken om te gaan koken. Ik wil echter dat hij erbij is op het moment dat “mijn eerste kleinkind” zichtbaar wordt en duw hem richting mama. Mama is echter toch sneller en slaakt al een vreugdekreet en springt om mijn nek: “whaaaa je bent zwanger! Het werkt, het werkt!” schreeuwt ze in een omhelzing. En papa staat eigenlijk nog een beetje versuft naar de tekst te lezen, totdat het tot hem doordringt en hij meedoet in onze omhelzing. We feliciteren elkaar en ik geef lachend aan mama aan dat ze me inderdaad goed heeft afgeleverd. Mama geeft op haar beurt aan dat ze al het voorgevoel had dat ik sowieso een keer in het geheim naar de kliniek moest gaan.

Een goede vriendin van mijn ouders blijft ook eten en die jubelt even later ook mee. Mijn zus schuift wat later aan en ik besluit haar tijdens het dessert op de hoogte te brengen. Allevier kijken we nauwlettend naar mijn zus als ze het boekje openmaakt, mij niet-begrijpend aankijkt en dan de eerste pagina leest. Daarna stuift ze ook op om mij te omhelzen en te feliciteren. Wat zijn we blij met z’n allen!

De daarop volgende dagen breng ik zo langzamerhand wat mensen om me heen persoonlijk op de hoogte. Iedereen is happy voor mij. De belangrijkste vind ik één van mijn dierbaarste vriendinnen wier babyshower dat weekend voor de deur staat. Ik weet haar zo te verrassen dat we even later samen jankend en jubelend in haar woonkamer staan. Is het toch gelukt om nog even samen zwanger te zijn!

Ik voel me de gelukkigste vrouw op aarde en eindelijk lijk ik te worden opgenomen in dat ietsiepietsie-geheimachtig-wereldje-van-de-moeders, want ik heb bepaalde gesprekken en ik hoor dingen die me nog nooit eerder zijn toevertrouwd.

De verwenweek die ik een maand eerder in een spontane bui boekte nadert en ik vertrek naar de Algarve. Bij aankomst heb ik meteen een goede klik met de dame die mij de hele week gaat verzorgen en vooral ontzorgen. Er zijn twee locaties waar ik wisselend een aantal dagen vertoef. De ene locatie zou ik zelf nooit uitgekozen hebben, maar heeft een goed bed en ligt dichtbij het strand. De andere locatie is fantastisch qua ligging in de bergen met een fijn zwembad, maar heeft een klotebed. Zelf heb ik wel wat andere ideeën bij deze zogenaamde verwenweek. Maar ach, kan mij het allemaal schelen: we hebben mooie gesprekken, maken lange bijzondere wandelingen, eten heerlijke gerechten, zien fantastische plekken en voelen de hele week de zon op onze knar. De irritaties die ik bij bepaalde dingen voel laat ik makkelijk van me afglijden. Want naast dat ik me af en toe erg moe voel, voel ik me vooral verder de Koningin te rijk. Ik ben nooit meer alleen, want ik heb een klein groeiend wondertje in mijn buik!

Mijn moeder is jarig tijdens mijn vakantie en voor de oma-in-wording maak ik op het strand speciaal voor haar een foto met een zelfgemaakt hart van schelpen. Ik ben namelijk zeven weken zwanger en het hartje klopt!

Het is inmiddels eind mei en meteen de dag na vakantie mag ik voor de zeven weken echo naar de kliniek. Officieel ben ik op één dag na acht weken zwanger. Na deze echo zal de kliniek mij met een begeleidende brief overdragen naar de verloskundige praktijk in mijn eigen woonplaats. Mijn moeder komt met de trein naar mijn werk, zodat we vervolgens samen naar de kliniek kunnen rijden. We moeten een tijdje wachten in de wachtkamer. Mama maakt nog wat foto’s van mij in de kliniek, zodat we een herinnering hebben van de omgeving, omdat ik hier niet meer zal komen.

Ik word eindelijk geroepen en we gaan samen naar binnen. Na de vragen beantwoord te hebben hoe ik me voel, mag ik gaan liggen met mijn benen in de beugels. Het is dezelfde kamer en behandeltafel als waar de laatste rake inseminatie gebeurde. De gynaecologe maakt het apparaat gereed voor de inwendige echo en brengt de staaf naar binnen. Ik kijk vol verwachting naar het scherm, waar ik een kloppend hartje verwacht en voel haar in tussentijd bewegen met de staaf. Van links naar rechts. En weer terug. Ze zegt nog steeds niks… Ineens bekruipt mij een akelig gevoel en ik vraag haar: “is het mis?” Waarop zij antwoord: “ja” en mijn droombubbel in een seconde tijd volledig uit elkaar spat…

Ik schijn met een paniekerige blik naar mijn moeder te hebben gekeken. Ik heb de gynaecologe nog horen zeggen dat mijn vruchtje gestopt is met groeien rond de zesenhalve week. Ik weet dat ik me weer normaal heb aangekleed en weer ben gaan zitten aan tafel. Maar alles is verdoofd. Ik leef in een soort roes. De tranen willen niet echt komen. De arts moet twee keer herhalen dat ik naar het ziekenhuis moet. Leeg vruchtzakje… Miskraam… Medicijnen… Curettage… Ik krijg het niet allemaal mee en wordt met een envelop met de verwijsbrief in mijn handen en een handdruk met “sterkte” naar de verpleegkundige gestuurd.

De verpleegkundige herhaalt alles nog een keer. Ik kijk mijn moeder steeds aan. Hoort zij wat er gezegd wordt? De tranen beginnen te komen, maar ik wil nog even scherp blijven. Ineens krijg ik door wat er verwacht wordt. Ik moet zelf contact opnemen met het ziekenhuis bij mij in de buurt, zodat er een controle kan worden gedaan. Ik kan zelf afwachten totdat de miskraam spontaan komt, of ik kan kiezen voor medicijnen om het op te wekken of curettage om het operatief te laten verwijderen. Ze neemt alle voor- en nadelen van deze keuzes met me door. Ook van haar ontvang ik een envelop met alle informatie over een miskraam en de historie van mijn bezoeken hier aan de kliniek om mee te geven aan de gynaecoloog in het ziekenhuis. Godzijdank mogen we via de achterdeur naar buiten, zodat ik niet door de wachtkamer hoef waar ik nog maar vijftien minuten terug zo stralend doorheen liep.

In de auto onderweg naar huis zeggen mijn moeder en ik geen woord. Ik vind het fijn zelf terug te rijden en me te concentreren op het verkeer. Eén ding spookt door mijn hoofd en bijna thuis moet ik het van mezelf even hardop gezegd hebben: “het positieve is dat ik in ieder geval zwanger kan worden!”

Mijn vader zou voor ons gaan koken en hij en mijn zus zitten buiten op het terras op ons te wachten. Papa springt met een heel blij hoofd op en vraagt: “en?”, waarop ik me niet meer in kan houden, nee schud en hysterisch huilend in zijn armen val…

Verrassend genoeg laat het eten daarna me nog wel smaken, ik app een paar vriendinnen die op de hoogte gehouden wilden worden dat het mis is en ik maak zelfs nog een wandeling naar het park, waar ik een tijdje op een bankje ga zitten en voor me uit staar. Ik ben in shock. En wie er ook belt, appt of mailt: die eerste paar dagen wil ik maar met heel weinig mensen erover praten. En zelfs die hele week op het werk heeft niemand door dat er iets aan de hand is.

Juni 2018

Die maandag erop moet ik naar het ziekenhuis. Mijn moeder gaat weer mee, want zij moet heel toevallig een uur later daar zelf ook zijn voor een afspraak. We zijn ruim op tijd, maar de assistente achter de balie vergeet me echter aan te melden en zodoende zit ik daar meer dan een uur miserabel starend en wippend op mijn stoel te wachten totdat ik word geroepen. Mama kan dus uiteindelijk toch niet mee naar binnen, want haar afspraak is wel op tijd. De gynaecologe maakt gelukkig ruimschoots excuses voor de fout van haar collega, neemt de tijd voor mijn vragen en wil dat ik kom liggen op de behandeltafel. Bij de inwendige echo constateert zij hetzelfde. Mijn hoop vliegt op dat moment definitief het raam uit. Ik had die nacht nog een levensechte droom dat de gynaecologe van de kliniek het mis had gehad. Ik heb immers de dag ervoor nog zo’n artikel gelezen.

Het vruchtje schijnt inderdaad met zesenhalve week gestopt te zijn met groeien, maar het ziet er voorlopig nog niet uit dat mijn lichaam de vruchtzak zelf spontaan gaat afstoten. Ze legt uit dat het daarvoor nog te hoog in mijn baarmoeder zit. Ze geeft ook aan dat het een heel goed teken is van mijn lichaam dat het wil vasthouden. Een gezonde reactie. Ze vraagt of ik voor mijn verwerking wat foto’s uitgeprint wil hebben. Dat wil ik graag. We spreken door wat ik wil. Ik wil nog een paar dagen afwachten of mijn lichaam het zelf gaat regelen. Zij legt uit dat ze hier niet te lang mee willen wachten met het oog op mogelijke risico’s en stelt een uiterlijke datum. Ik moet een extra controleafspraak maken voor over twee weken en krijg medicijnen en instructies mee voor het geval ik toch de miskraam wil of moet gaan opwekken.

Die middag bel ik ook de kliniek voor een nieuwe afspraak. Ik wil me goed laten informeren over IVF, voordat ik beslissingen ga nemen voor een nieuw traject. Waar doe ik goed aan, hoeveel rietjes moet ik bestellen en is überhaupt de donor die ik zorgvuldig had uitgekozen nog wel beschikbaar? Het is zo druk voor dit soort afspraken, dat ik pas begin juli terecht kan. Prima, ik moet toch eerst nog wachten op weet-ik-veel-wat-er-komen-gaat.

Op mijn werk neem ik her en der wat collega’s in vertrouwen, zodat ze weten waarom ik er somber bij loop. Ook van de vrienden die ik spreek krijg ik goedbedoelde opmerkingen. De “je kunt in ieder geval zwanger worden”, “volgende keer is het echt raak”, “mijn […vul maar in…] had het ook en was daarna gewoon zwanger”, “je gaat toch wel door?”, “weet je wat er mis is gegaan?”, “het had anders geen gezond kindje geweest” en “je wens heeft wel veel voeten in de aarde” zijn niet van de lucht. Er zijn serieus ook mensen die appen dat het “balen” is wat ik moet meemaken. Zelf ben ik hartstikke realistisch. Statistisch gezien was ik gewoon aan de beurt. Eén op de vijf vrouwen tussen 35 en 40 jaar maken een miskraam mee. Als het dus met allevier mijn zwangere vriendinnen om me heen goed gaat, ben ik dus letterlijk de pineut. Maar vertel dat mijn gevoelskant maar eens.

Die hele week ben ik in afwachting van een spontane miskraam. Zit ik eerst twee weken met argusogen ieder toiletbezoek mijn onderbroek te bestuderen in de hoop geen streepje bloed te zien, ben ik nu al twee weken iedere dag mijn onderbroek aan het bekijken of er al bloed te constateren is. Het is een bizarre gewaarwording.

Ik merk dat ik zo langzamerhand gek word van de onzekerheid wanneer het gaat komen en besluit dat ik de miskraam toch met medicatie wil gaan opwekken op mijn vrije dag. Dan heeft mijn werkgever er ook geen last van.

Die vrijdag doe ik eerst alle voorbereidingen die nodig zijn. Ik haal veel boodschappen in huis, zodat ik het hele weekend thuis kan bivakkeren als het nodig mocht zijn. Ik breng de vier tabletten vaginaal in en vanaf dan is het afwachten…

Het is acht uur later en mijn moeder staat precies op de stoep om te checken hoe het gaat als de bloedingen beginnen. Holy shit, het gaat ineens hard! Tot diep in de nacht moet ik ieder uur verschonen en zit ik af en toe een tijdje op het toilet, terwijl ik plasjes bloed naar beneden voel plonsen. Ik spreek met mama af dat ik haar ga appen of bellen als ik teveel bloed verlies of als ik me duizelig begin te voelen.

Die volgende ochtend vroeg wordt er aangebeld. Mijn moeder staat voor de deur en kan er met de reservesleutel niet in, omdat ik van binnen de knip er op heb zitten. Ze is doodongerust! Ze had ineens visioenen dat ik bewusteloos op bed lag en natuurlijk niet kon appen of bellen. Er is echter niks met me aan de hand en ik voel me eigenlijk best oké. De bloedingen lijken te minderen. En zoals afgesproken met de arts breng ik nogmaals de andere vier tabletten vaginaal in. Dit wordt dwingend aangeraden. Ook al denk je dat de bloedingen voorbij zijn, er kunnen nog restanten achterblijven. Als er niks meer is, betekent het alleen dat je last krijgt van krampen.

Het hele weekend heb ik verder alleen last van erge krampen, maar amper bloedingen meer. Ik ben op zaterdagmiddag zelfs in staat om met mijn hoogzwangere vriendin ergens een drankje te doen. Op een gegeven moment plaag ik mezelf teveel en moet ik thuis echt even gaan liggen. Maar ook op zondag presteer ik het gewoon om bij een goede vriendin van mijn moeder te gaan lunchen om samen met haar, mijn moeder en zus ook nog naar de theatervoorstelling te gaan waar we kaarten voor hadden gereserveerd. Ik zit er niet heel lekker bij, maar hey, dat flik ik gewoon even, denk ik nog.

Maandag ben ik alweer vroeg op het werk. Ik moet voor het eerst tijdens ons teamoverleg blijven staan, vanwege weer een aantal nieuwe collega’s en te weinig zitplekken in de ruimte waarin we wekelijks vergaderen. Ik merk dat ik last begin te krijgen, maar moet na het overleg meteen door naar een werkbezoek bij één van de grootste zorginstellingen van de gemeente. Ook tijdens dit werkbezoek paradeer ik op hoge hakken en een glimlach over de diverse afdelingen waar we rondgeleid worden. Maar eenmaal ’s middags terug op kantoor vergaat het lachen me. De emoties overvallen me, ik heb ontzettende steken in mijn buik en ik besluit eerder naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen begin ik keihard te janken. Ik besef me dat het tijd wordt dat ik de klap moet incasseren die ik zo dapper probeerde te vermijden. Die avond kruip ik zowat van de pijn door mijn huis en besluit dat ik me morgen ziek ga melden. Ik vraag voor het eerst in mijn hele leven aan mama of zij of papa morgenavond alsjeblieft voor mij wil koken, want ik voel me even niet in staat überhaupt ergens naartoe te gaan.

Dinsdagochtend meld ik me met pijn en moeite ziek. Wat vind ik het lastig om mijn overvolle agenda leeg te maken en te moeten toegeven dat ik even niet in staat ben om te werken. Maar als ik daarna weer in bed kruip ben ik voor een paar uurtjes echt in coma. Mama lijkt het aan te voelen als er iets mis dreigt te gaan. Ze komt namelijk weer precies langs op het moment dat ik die middag ineens uit het niets een enorme bloeding krijg. Huh? Ik moet echt weer even gaan liggen en mama gaat boodschappen doen. Als ik na anderhalf uur weer wakker word en rennend van mijn bed naar het toilet een enorm bloedspoor achterlaat, bel ik het ziekenhuis. De arts-assistent van de gynaecoloog raadpleegt de dienstdoende arts en ze constateren dat het niet gebruikelijk is dat ik zoveel dagen na het innemen van de medicijnen alweer ben gaan bloeden. Ik moet het in de gaten houden en over drie uur weer bellen voor de status. Het is de eerste van een serie ren-, verschoon- en schoonmaakacties.

Mijn moeder gaat koken en ik bel mijn hoogzwangere vriendin voor een update. Het leegeten van mijn bord red ik zelfs niet eens. We moeten gaan tellen hoeveel maandverbanden ik in een uur verbruik. Tijdens het opruimen van de keuken moet ik weer rennen. Dit keer blijf ik wat langer op het toilet zitten vanwege de krampen. Plons… Plons… Plons… Grote plassen bloed vallen in de pot. En ineens voel ik iets glibberigs tussen mijn benen. Ik wil het wegvegen en constateer dat het te groot is. Is het een bloedprop? Ik kan het pakken met wat extra toiletpapier en… ik realiseer me wat het is. Het is mijn lege vruchtzak en ik zie het vruchtje in het midden liggen… MÁAAMÁAAAAA!!! Mama rent naar boven, ziet wat ik in mijn handen heb liggen, pakt het met extra toiletpapier eronder over en trekt me met haar andere hand tegen zich aan als ik op dat moment k-e-i-h-a-r-d begin te krijsen.

Alle emoties komen eruit. Maar de bloedingen stoppen niet. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om mijn vruchtje door het toilet te spoelen of in de prullenbak te gooien. Ik vind een passend blikdoosje met de tekst “blik vol geluk” en besluit dat ik mijn vruchtje daarin wil gaan begraven.

Rond 20.30 uur heb ik opnieuw de arts-assistent aan de lijn. Ik vertel haar dat ik de vruchtzak heb kunnen opvangen en dat ik nog steeds veel bloed verlies. Ze vraagt of ik het aandurf zo de nacht in te gaan. Mijn moeder besluit te blijven slapen en ik geef aan dat ik het wel aandurf. Ik mag altijd opnieuw bellen of langskomen als ik me enigszins niet goed voel.

Mijn vriendin met wie ik normaal altijd sport op deze avond, komt later op de avond nog even langs. We maken een afweging of ik niet alsnog moet gaan bellen, aangezien het maar niet minder wordt. Ik besluit de nacht in te gaan en erop te vertrouwen dat het wel minder wordt. Mama installeert zich beneden en ik met een stapel handdoeken onder me in bed.

’s Nachts rond 01.30 uur word ik wakker en voel dat ik aan het doorlekken ben. Ik sprint naar het toilet, voel weer heel veel bloed naar beneden plonsen en knip even later het licht aan om me te verschonen. Op dat moment krijg ik een wegtrekker. Het wordt zwart voor mijn ogen en duizelig ga ik weer op het toilet zitten en houd me vast aan de wasbak. Ik realiseer me dat ik mama moet waarschuwen. MÁAAMÁAAAAA!!! Mama komt weer naar boven rennen, ziet me spierwit en draaiend op het toilet zitten en roept een paar keer mijn naam die ik ergens in de verte hoor. Zij wil NU met me naar het ziekenhuis. Ik stem in om mee te gaan, maar wil dan eerst de boel schoonmaken, even douchen en wat eten en drinken voordat ik mee naar het ziekenhuis ga. Mama houdt me nauwlettend in de gaten of ik niet omval. Als ik na het afspoelen wat eet en drink voel ik me zienderogen opknappen. En ik vloei echt ineens een stuk minder! Het lijkt erop dat de grootste ellende voorbij is. Ik besluit dat ik beslist toch niet naar het ziekenhuis wil en we gaan allebei nog wat proberen te slapen.

De dagen erna ben ik ontzettend slap en emotioneel. De bloedingen blijven doorgaan, maar zijn vergelijkbaar met een ongesteldheid. Ik slaap veel en iedere keer als ik denk aan het moment van het opvangen van mijn vruchtje, barst ik in tranen uit. Het is echt een verwerkingsproces. En ik laat het eindelijk toe om de hulp die me aangeboden wordt daadwerkelijk aan te nemen. Ik maak dankbaar gebruik van de momenten dat vriendinnen of mijn ouders lunch en/of avondeten regelen tijdens deze emotionele week.

Op vrijdagavond eet ik bij mijn ouders en ik heb die middag een mooie MeiLove-rozenstruik uitgezocht om mijn vruchtje mee te gaan begraven. Het staat symbool voor de maand mei waarin ik drieënhalve week dolgelukkig zwanger was. Ik zoek een plekje uit in de tuin van mijn ouders waar ik zelf als kind veel speelde en vind de juiste plek onder de mispelboom. Mijn lichaam heeft precies tien weken vrucht gedragen en ik kan het op deze manier letterlijk een betekenisvolle plek geven. Ik ben er heel blij mee en dankbaar voor dat ik deze ruimte krijg. En het geeft me dat zetje om weer positief uit te kijken naar de toekomst.

Ik had voorheen geen idee. Voortaan zal ik nooit meer lichtzinnig denken over een miskraam. Het lege gevoel in je buik. Van intens geluk naar intens verdriet. Het fysieke geweld en de emotionele lading. Het loslaten van de droom die was ontstaan uit een diepgewortelde wens. De namen die ik al had bedacht. De inrichting van de babykamer die al vorm kreeg. Ik moet opnieuw leren vertrouwen.

Maandag heb ik de controle in het ziekenhuis. Het gebeuren heeft zijn sporen achtergelaten in mijn lichaam en geest. Maar ik wil er graag op vertrouwen dat mijn lichaam een grondig reinigingsritueel heeft gehouden en zich weer gaat voorbereiden op een nieuwe vruchtbare periode. Ik doe dingen stap voor stap en alles op zijn tijd, maar vervolg wel de hoofdweg die ik ben ingeslagen…

5 Comments

  1. Oh lieve lieve Vera, wat leef ik met je mee!
    De manier waarop je ook dit hoofdstuk uit je leven beschrijft.. Krachtig. Mooi. Verdrietig.
    Sterkte en liefs! Hoop ontzettend dat je volgende hoofdstuk vol nieuw levensgeluk zit 😘😘😘😘😘

  2. Gemma en Peter

    Jeetje Vera wat een verhaal; heen en weer geslingerd worden tussen vreugde en verdriet. Met tranen in onze ogen lazen we je verhaal. We hopen dat het toch weggelegd is voor je om de gelukkigste moeder van Nederland te worden.

  3. Nico en gerda glasbergen

    Hoi Vera
    Wat een verhaal en wat bijzonder om het zo mee te kunnen beleven. Wij gunnen je het aller liefste wat je wilt. Helaas kunnen we niets voor je doen alleen heel veel sterkte wensen. Je bent een hele stoere bijzondere vrouw😘💑

  4. Lieve schat, je schrijft zo geweldig mooi dat ik zelf zit te huilen. Het was een rollercoaster aan emoties die weken van hoogte naar diepte punten 😔 maar héy jij bent Vera een geweldige vrouw 😘

  5. Bianca van der Kroef

    Lieve Vera,
    Wat een verhaal Vera, eerst vreugde en dan intens verdriet.
    Fijn dat je allemaal fijne mensen om je heen heb, om je daarin te steunen.
    Stoere vrouw ben je toch!!

Comments are closed