Traject van een wensmoeder – deel 3

Juni 2018

Dit keer mag ik voor de controle naar het ziekenhuis in Nieuwegein in plaats van Utrecht. Ik ben nog een beetje slapjes van het vele bloedverlies, maar ben hoopvol gestemd dat alles weg is. Echter krijg ik tot mijn schrik van een soort McDreamy-arts te horen dat er nog anderhalf centimeter teveel aan “troep” in mijn baarmoeder zit. Dat schijnt voor ontstekingen te kunnen gaan zorgen als het niet vanzelf weggaat. En het allerbelangrijkste: door wat er nog zit, maakt mijn lichaam nog steeds hormonen aan en denkt dan nog dat ik zwanger ben. Over twee weken moet ik weer terugkomen.

De dag erop bevalt mijn vriendin van een gezonde zoon. Wat een emoties gaan er door mij heen! Ik ben dolblij voor haar, maar worstel zelf zo ontzettend met mijn verlies.

De dag daarop belt het ziekenhuis waar ik mij in eerste instantie had ingeschreven en waar ik de brief van had ontvangen dat het nog eens tien tot twaalf maanden extra lang zou gaan duren voor mijn eerste intakegesprek. De verpleegkundige aan de lijn geeft aan dat ik oorspronkelijk pas in september aan de beurt zou zijn, maar dat er een plekje is vrijgekomen. Ik geef aan dat ik door hun brief naar een vruchtbaarheidskliniek ben gegaan, meteen terecht kon, bij de vierde inseminatie zwanger was en dat ik vorige week een miskraam heb gehad. Ze stelt venijnig vast dat het zeker om een buitenlandse kliniek gaat. Ik vertel dat het om de Nederlandse kliniek in het Zuidoosten gaat en ze draait bij en vindt het dapper dat ik mijn plek nu weggeef aan een andere vrouw.

De volgende twee dagen staan in het teken van kraambezoeken. Ik heb namelijk twee vriendinnen die net bevallen zijn. Ik had verwacht heel emotioneel te zijn, maar ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met deze lieve wondertjes.

De week erop heb ik enorme krampen, maar geen bloedingen. Ik vrees voor die ontsteking waar ze het over hadden en bel naar het ziekenhuis. De volgende dag kan ik terecht en krijg ik een extra controle. Ik word heel fijn geholpen en de arts neemt haar tijd om een aantal opties met mij te bespreken. Ik kies voor de optie om toch weer met medicijnen de restanten op te wekken. Als dat niet werkt staat er een hysteroscopie (een mini-curettage) ingepland.

Juli 2018

Het is salsaweekend in Amersfoort. Aangezien dat mijn passie is ga ik eerst met vrienden daar dansen, voordat ik de medicijnen ga innemen om weer bloedingen op te wekken. Ik neem ze twee dagen achter elkaar, maar er gebeurt – buiten de gebruikelijke krampen – helemaal niks.

De volgende dag heb ik een afspraak in de vruchtbaarheidskliniek voor mijn oriëntatiegesprek over een mogelijk IVF-traject. De gynaecoloog neemt ook alle tijd voor mij. Ze legt uit wat IVF ook alweer precies inhoudt en we bespreken samen allerlei mogelijkheden. Ik kies weer voor het IUI-traject en niet voor IVF. Verder stelt ze belangstellend vragen over wat ik allemaal heb meegemaakt en ik vertel haar dat ik de volgende dag sta ingepland voor een hysteroscopie. Ze legt uit dat dat al jarenlang haar vak is en dat ik helemaal niet bang hoef te zijn. Een normale curettage is veel heftiger, maar een hysteroscopie is eigenlijk heel goed. Nu gaan ze heel gericht kijken in de baarmoeder waar de lege vruchtzak zit en halen dat weg. Ze vraagt wel of ik iemand heb geregeld die voor mij terug gaat rijden, want ze geeft aan dat ik veel pijn kan hebben erna. Ik ben verbaasd, want bij de uitleg en het foldertje dat ik meekreeg werd daar niks over verteld! Dat ik allemaal veel te veel vraag van mijn lichaam, merk ik pas ’s avonds als ik met een vriendin gewoon ga spinnen, maar aan het einde van de les jankend van de pijn en emoties op de fiets zit.

Het is de dag van de hysteroscopie en aangezien mijn ouders op vakantie zijn, regel ik onze goede huisvriendin die godzijdank mee kan. Ik ben weliswaar niet meer angstig voor wat komen gaat, maar ik had mij toch ook niet kunnen voorbereiden op wat komen zou. In de operatiekamer wachten er vier personen op mij. Vantevoren moest ik een medicijn innemen waar mijn baarmoedermond van open zou gaan staan, tezamen met een aantal paracetamols tegen de pijn. Ik mag plaatsnemen in de behandelstoel en moet mijn benen in de beugels leggen. Dit keer word ik geholpen door een soort McSteamy-arts die met een speciaal zuigapparaatje met een camera – dat begeleid wordt door stromend water – via het scherm achter mij kijkt waar hij moet zijn in mijn baarmoeder. Tegelijkertijd kijk ik zelf mee in het scherm dat naast mij staat. Het is heel gek om vier personen om je heen te hebben staan met je benen wijd en waar ik zelf meekijk wat er in mij gebeurt. Het zou maar een korte ingreep zijn, maar duurt het bij mij uiteraard langer dan gepland. Wat een hel! Het vruchtzakje zit zo goed ingenesteld dat de arts door de “troep” die loskomt van het zuigen, niet meer goed door de camera kan kijken. Dat betekent dat hij besluit om het zuigapparaat met camera eruit te halen om daarna nog een keer naar binnen te gaan. Oh my god! De verpleegkundige naast mij geeft aan dat ik in haar hand mag knijpen. Dat moet ze geweten hebben! Ze is heel lief voor mij, vindt mij ongelooflijk dapper dat ik dit in mijn eentje doe, waardoor ik ook nog bijna begin te janken omdat mijn muurtje dan afbrokkelt. Ik kan en wil niet meer meekijken op het scherm. Mijn ogen dichtknijpend en hand van de verpleegkundige vastklemmend, doorsta ik de ingreep van drie kwartier. Als ze klaar zijn en de stoel weer naar beneden kantelen, vloeit al het water met troep dat in mijn baarmoeder zat net naast de bak die ze klaar hadden gezet. Dat is een hilarisch moment en we moeten allemaal heel hard lachen. Terwijl zij het schoonmaken en ik me weer fatsoenlijk aankleed, neem ik met een dankbare lach afscheid van deze ontzettend hulpvaardige mensen. In de gang wacht de vriendin op mij en aangezien we kunnen zien dat er flinke file staat, besluiten we om de hoek bij het beach restaurant aan de strandboulevard van Utrecht te eten. Zitten houd ik niet heel lang vol en ben zo blij dat ik de tip kreeg om haar terug te laten rijden! Die avond en nacht weet ik door de pijn in mijn buik niet hoe ik moet liggen en kan daardoor niet slapen. Gelukkig blijft het maar bij één nacht.

De spermabank laat me weten dat ik van dezelfde donor een aantal rietjes kan bijbestellen! Ik zag mijn uitgekozen donor namelijk niet meer in de database en maakte me zorgen. Ze leggen me uit dat ik één van de tien Nederlandse vrouwen ben die gekoppeld is aan deze donor. Iedere vrouw mag twee keer zwanger worden. Jeetje, dat betekent dat er straks potentieel achttien halfbroertjes en/of -zusjes rondlopen. Alleen al in Nederland…  Ik moet mijn kind later goed meegeven dat hij of zij vooral vraagt naar waar de ouders van zijn/haar potentiële partner vandaan komen.

Er heerst een tropische hittegolf en de rest van de maand concentreer ik me op mijn werk en staan de weekenden volgepland met feestjes, uitjes en city trips. Op de dag dat ik naar België afreis voor een paar vrije dagen in een prachtige bed & breakfast word ik precies volgens verwachting ongesteld. Het werkt gewoon allemaal weer!

Augustus 2018

Een laatste nacontrole in het ziekenhuis. Alles ziet er keurig uit en ik bel de kliniek om te vragen of ik deze maand weer kan beginnen met inseminaties. Ze raden me aan om nog één maandje te wachten.

De hele maand staat in het teken van werken, werken, werken. Ik heb een deadline te halen voor mijn eigen werkzaamheden en bied in mijn team aan om te helpen bij een megabelangrijke bestuurlijke opdracht die de komende drie maanden afgerond moet worden en waar allerlei gemeentelijke – zo niet landelijke – ogen op gericht zijn.

September 2018

Naast alle drukke werkzaamheden houd ik wel goed in de gaten wanneer ik eindelijk weer het traject in kan. Inmiddels ben ik al een paar dagen in de weer met ovulatietesten. Ik voel aan mijn lichaam dat er een eitje aan het rijpen is, maar er verschijnt maar geen smiley op het schermpje van de LH-testen. Zelfs niet na twee keer testen op een dag. Omdat mijn agenda bomvol zit met belangrijke afspraken, bel ik pas twee dagen later naar de kliniek. Ik mag gelijk langskomen voor een echo. Om daar te moeten constateren dat ik een dag te laat ben…

Ik ben zo ontzettend gefrustreerd en teleurgesteld! En moet ’s avonds ook nog een goedbedoelde opmerking van een vriendin incasseren: “ach, wat is nu een maandje wachten?”. Ik besluit dat dit mij de volgende keer – ongeacht belangrijke afspraken – écht niet meer gaat gebeuren.

Met de kliniek maak ik afspraken om de volgende eisprong  via echo’s weer in de gaten te gaan houden. Eind van de maand is het alweer zo ver. De dag dat ik langskom voor een echo wordt meteen geconstateerd dat er al een follikel hard onderweg is. We maken de inseminatieafspraak voor twee dagen later en ik krijg Pregnyl en instructies mee om de eisprong op te wekken, mocht het nodig zijn.

De volgende ochtend doe ik toch nog even een LH-test. Die is weer negatief en dat betekent dat ik zelf de spuit Pregnyl moet klaarmaken. Het zijn twee kleine potjes, één met vloeistof en de ander met poeder. Met een spuit met grote naald zuig je de vloeistof op, om deze vervolgens in het potje met poeder op te laten lossen. Dit zuig je dan ook vervolgens weer op, draait de spuit om, tikt de luchtbellen eruit en vervangt de grote door een kleinere naald en daarmee spuit je jezelf in je buik in. Dit klinkt allemaal heel soepeltjes, toch? Alleen bij mij was het vre-se-lijk gehannes doordat ik blijkbaar lucht in de spuit had zitten… Maar het is me uiteindelijk toch gelukt het mezelf toe te dienen.

De dag van de inseminatie is gelijk de start van een gezellig weekendje weg met mijn moeder naar de Veluwe. Het is voor het eerst dat ik geholpen word door een fertiliteitsverpleegkundige. Sinds juli werkt de kliniek met twee speciaal opgeleide verpleegkundigen en dit had ik natuurlijk nog niet eerder meegekregen. De dame is erg aardig, maar vraagt tot wel vier keer toe of het allemaal goed gaat. Ze gebruikt eerst een kleine speculum, maar om er goed bij te kunnen gebruikt ze voor het inbrengen van het zaad hoog achter in mijn baarmoeder toch een grote speculum. Daar ondervind ik ’s avonds heel veel last van, want ik heb me toch buikpijn! Helaas kan ik haar nu niet meer aangeven dat het allemaal niet zo goed gaat en vind het lastig om stil te liggen naast mijn moeder in het knusse bed in de chalet van mijn oom en tante. Gelukkig genieten we verder volop van een heerlijk weekend in een prachtige omgeving.

Oktober 2018

Rond mijn vader’s verjaardag voel ik al dat het misgaat. En de bloedingen zetten inderdaad een paar dagen later goed door. Ik heb precies deze week vrij genomen, maar ga niet weg omdat ik geen vliegvakantie durfde te boeken, aangezien het de vorige keer precies fout ging toen ik had gevlogen. Op de een of andere manier zit dat geprogrammeerd in mijn hoofd. Nu ik deze week gewoon thuis vertoef en alle afleiding van het werk ineens wegvalt, word ik zelf zo zichtbaar. En merk ik nu pas hoeveel boosheid en frustratie er eigenlijk in me zit. Hoe hard ik werk en hoeveel jaar ik alles al in mijn eentje doe. Maar vooral wat ik allemaal doe voor mijn kinderwens. Of beter gezegd: wat ik er allemaal voor laat. Ik weet dus precies waar bepaalde gevoelens vandaan komen en schrijf in één nacht alles van me af. Om vervolgens in de loop van de volgende weken diverse gesprekken aan te gaan met en mijn kwetsbaarheid te tonen aan verschillende dierbare personen in mijn omgeving. Dat geeft behoorlijk veel opluchting, rust en ruimte!

Inmiddels is het weer bijna het einde van de maand en heb ik afspraken staan voor echo’s in de kliniek. Omdat ik zo open ben over mijn traject, leven er ontzettend veel mensen met mij mee. Er zijn zoveel mensen die het mij gunnen, maar ik kan er niet meer zo goed mee omgaan om iedere keer weer de teleurstelling te moeten delen. Alleen de paar collega’s die iemand anders moeten inschakelen voor bepaalde afspraken en een goede vriendin neem ik in vertrouwen wanneer de echo’s en de inseminatie plaats gaan vinden.

Net als de vorige keer krijg ik Pregnyl mee en test ik daarnaast ook nog met LH-testen. En voor het eerst in zes maanden tijd verschijnt er eindelijk weer eens een smiley!

De dag van mijn zesde inseminatie word ik keurig op tijd geholpen door de arts die mij de vorige keer “bezwangerde”. Dit keer maakt hij geen rare opmerkingen en neemt hij alle tijd voor mij. We hebben het over mooie onderwerpen en ik krijg zelfs de mogelijkheid een vraag te stellen over iets wat mij al een tijdje bezig houdt. Iedere keer als ik naar de kliniek bel moet ik naast mijn naam mijn geboortedatum noemen en die dan steevast herhalen. Want er zijn er namelijk een aantal met exact dezelfde geboortedatum. Dit maakte mij nieuwsgierig naar het feit of dat ook allemaal alleenstaande vrouwen betreft. Ik stel deze vraag aan de arts; hij draait het scherm van mij af zodat ik niet kan meekijken en zoekt het op. Hij noemt geen aantallen, maar geeft wel aan dat het gaat om een mix: alleenstaande vrouwen net als ik, maar ook stelletjes en daarbij gaat het soms om de geboortedatum van de man. Aha…

November 2018

De dagen dat ik normaal gesproken ongesteld zou moeten worden naderen. Het voelt ook echt alsof mijn maandelijkse periode gaat beginnen. Toch gebeurt er deze dagen nauwelijks iets. Ik heb wel heel lichtroze bloed, wat duidt op innestelingsbloed. Ondanks dat krijg ik iedere keer een hartverzakking als ik iets zie bij een toiletbezoek. Ik ben weer als een havik met argusogen alles tienduizend keer aan het bestuderen en word gek van mezelf.  Er zijn vriendinnen die mijn spanning doorhebben en ik neem ze ook in vertrouwen. Drie dagen lang zit ik continue in spanning en mijn collega’s en vriendinnen zorgen gelukkig voor wat afleiding. Inmiddels ben ik al een paar dagen overtijd en switch ik qua gevoelens voortdurend tussen twijfel en hoop. Dan heb ik nog maar één dag te gaan voordat ik mag gaan testen. Ik sta ’s middags op het punt om naar de drogist te gaan om een zwangerschapstest te kopen, als ik nog één keer naar het toilet moet en ineens toch bloed ontdek! Ik ben helemaal in paniek en bel een vriendin. Die raadt mij aan om sowieso de zwangerschapstest te doen. Ik koop er één vlakbij mijn ouders en besluit om toch bij hen te gaan testen. Ik had ze zo graag weer willen verrassen met goed nieuws, maar ik voel dat het mis is. Ze schrikken ervan dat ik huilend binnenkom. Ik doe gelijk de test en laat mijn moeder kijken op het schermpje voor de uitslag. Ik hoef het niet eens zelf te lezen als ik haar gezicht zie, maar ik kijk toch en er staat heel duidelijk: “niet zwanger”.

One Comment

  1. Lieve Vera,

    Het is zo moeilijk om je een hart onder de riem te steken. Zeggen dat het goed komt is ook maar een wens voor jou. Weet dat iedereen met je meeleeft en met je mee hoopt.
    Blijf sterk!
    Liefs, José.

Comments are closed