(On)rust

Chaos. Onrust. De afgelopen weken waren ontzettend onrustig. Chaos in mijn hoofd. Onrust in mijn lijf. Chaos in het verkeer. Onrust bij dierbaren om me heen. Chaos en onrust op het werk. En ineens… is het stil in mij. Zowaar. Alleen de piep in mijn oor die zich een paar maanden geleden als een non-stop feestvierend venijnig rotfenomeen ontpopte is nog hoorbaar. Even geen overheersende gedachten. Maar vooral: even geen dwarsbomende emoties en gevoelens. Helderheid. Kalmte. Rust.

Vanochtend gebeurde er iets wat de spreekwoordelijke emmer deed overlopen. Voor de vierde keer in korte tijd had ik onderweg pech met mijn auto. En ik stortte eventjes in. Want die auto staat symbool voor mijn vrijheid en onafhankelijkheid.

Nadat eenmaal thuis het tranengordijn was opgetrokken leek het wel alsof er een reset-knop was ingedrukt en ik opnieuw in mijn huiskamer was neergezet. Kleuren leken helderder, geluiden werden intenser en mijn focus en concentratie kon ik veel langer vasthouden. Herkent iemand dit? Ik heb het regelmatig ervaren in de natuur, maar nog nooit zo duidelijk als nu in mijn eigen woonruimte. Dit is wat Eckhart Tolle bedoelt met “De Kracht van het Nu: Ontwaken in het Nu”. Wat een mooie gewaarwording. Ik vind het jammer van mezelf dat ik altijd eerst tegen mijn grens aanloop, wil ik dit kunnen gewaarworden. Tegelijkertijd is de herkenning er steeds sneller.

Hoe dan ook: ik ben me weer even bewust van mijn verantwoordelijksheidsgevoel voor alles en iedereen. Alsof ik alles kan oplossen… Ik hoop dat ik weer wat regelmatiger mijn digitale pen kan opzoeken. Er is veel gebeurd de laatste tijd waar ik graag over wil schrijven en wat mij raakt, maar wat gevoelig ligt voor anderen. Ook mijn eerste stappen op weg naar mijn kinderwens zijn emotioneel. Dat is het leven nietwaar, lieve mensen? We hebben allemaal ieder onze eigen struggles. Ondanks dat ik een eigen blog heb, kan ik momenteel even minder een open boek zijn dan ik zou willen. Maar ik heb daar wel rust in gevonden.

3 Comments

  1. Alle liefs en liefde, lieve Veer! Mooi hoe je ons via je blog laat meelopen op de weg die je aflegt. Dikke kus!!

  2. Mooi geschreven hoor!

  3. Sterkte lieve Vera. Mooi stukje.

Comments are closed