Feather inspires

Inspiratie. Het kan altijd en overal worden opgedaan. Waar word jij door getriggerd? Door een mooie one-liner, een bijzondere foto of een idyllisch tafereel? Ik kan door zoveel dingen inspiratie krijgen: teksten die me raken, een gezellig cafeetje waar ik zit, (h)eerlijk eten op mijn bord, een leuk stadje wat ik bezoek of een mooi landschap. Soms voel ik de behoefte dit dan te delen!


Zo’n persoon wil ik zijn

Vanochtend kreeg ik dit prachtige gedicht van Toon Hermans onder ogen. Ik kende het niet, maar het raakt me diep. Zo’n gedicht zet de poort naar mijn hart en de sluizen in mijn ogen open. Het is te mooi om niet te delen. Zo’n persoon wil ik zijn en bij dat soort mensen wil ik horen. Ik heb er al een aantal om mij heen verzameld…

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken

Die mensen moeten er zijn

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonika spelen

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
“ik hou van jou”

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
“alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen:
“neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
“i love you” in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN 

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR

 

Toon Hermans – Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken