Dag 18 en terugreis – Thailand 28 feb 2019

Mijn laatste nachtje was minder comfortabel dan gehoopt. Zoals mijn vriendinnen en ik altijd gekscherend over elkaar zeggen: “You’ve got issues”.  Slaapissues wel te verstaan. Ik kan dit keer wel heerlijk luieren in mijn kamer, want ik heb pas om 10.00 uur met Peter afgesproken voor ontbijt op het strand. Als eerste regel ik dat ik tegen een geringe bijbetaling om 17.00 uur kan uitchecken. Dan heb ik ‘s middags nog de kans te douchen en om te kleden. Dit hotel heeft een free airport shuttle service en qua ophaaltijden komt het straks goed uit. Ik check vlakbij eerst even een tentje waar ik gister met mijn roltrolley langsliep. Yep: hier ga ik vanmiddag lunchen. 

Op ons vaste plekje wacht ik even later op Mr Hotspot. Ik trakteer Peter op ons laatste ontbijtje samen. Ik heb tenslotte zijn 5G-kaart onderweg leeggemaakt, omdat Veertje zo slim was om het automatisch downloaden van nieuwe afleveringen van Netflix niet uit te zetten. Ik dacht dat ik alles nagelopen had, maar Netflix is nieuw voor mij en het automatisch downloaden had ik niet in de gaten. En hij maar denken dat ik voor mijn blog onwijs veel aan het uploaden was. Afijn, hij geloofde al die tijd niet dat ik oorspronkelijk blond ben, maar door dit akkefietje werd ik Miss Blondie. We praten nog even over zijn situatie thuis met zijn vrouw en hij wil nog van alles weten over mijn kinderwens en mijn weg daar naartoe. Deze beer met zijn grote bek en kleine hartje: het was oprecht fijn om hem als 4e persoon erbij te hebben. Deze week heeft hem ook veel gebracht en Peter heeft een kwetsbaarheid laten zien waar hij zelf van schrok. Uiteraard komen zijn single vrienden voorbij, want hij wil me graag koppelen. Haha mij niet gezien als ik de verhalen hoor en foto’s zie. Onze bordjes worden weggehaald en het is tijd om met een dikke knuffel afscheid te nemen. Na een intensieve avontuurlijke week scheiden ook onze wegen. Team Wharram ist nich mehr.

Ik heb nog Thaise Bahts op te maken en een aantal uurtjes te doden, dus ik ga me lekker laten masseren. In eerste instantie alleen een voet/been-massage. Maar de masseuse is zo goed en de laatste 10 minuten besteedt ze aan het masseren van schouders en armen die zo pijnlijk aanvoelen, dat ik er meteen een rug/arm/hoofd-massage aan vastplak. Heerlijk! Ik lig bijna 2 uurtjes in coma en loop daarna suf terrug naar mijn hotelkamer. Ga ik nu liggen of niet? Ik besluit toch te gaan lunchen, want ik heb nog maar 3 uurtjes voordat ik naar het vliegveld moet. 

Het tentje heeft de allerlekkerste taartjes die ik deze 2,5 week heb gezien! Zal dat straks passen als dessert? Ik heb deze week amper geraffineerde suikers gegeten en op het afkicken na tijdens de eerste paar dagen, voel ik me er eigenlijk heel goed bij. Ik ga toch maar voor de mocha frappuchino (genoeg suikers inbegrepen) en een lekker gebakken stuk zeebaars. De hele tijd ben ik heel voorzichtig geweest met vis, terwijl ik er zo dol op ben. Maar ik heb te vaak gezien dat vis te lang in de zon lag, waarschijnlijk opnieuw ingevroren werd voor de volgende dag of dat ze niet de mooie glanzende ogen hadden. Mijn voorzichtigheid is in ieder geval beloond door het uitblijven van ongewenste toiletbezoeken. Hier vertrouw ik op goede (voor)bereiding. Het smaakt dan ook bijzonder goed en ik geniet van mijn laatste hapjes in de schaduw. Het is tijd om me klaar te gaan maken voor de terugreis!

In alle rust kan ik na het opfrissen mijn handbagage en koffer inpakken. Wat gek om weer een lange broek en dichte schoenen aan te hebben! Beneden in de lobby wacht ik op de shuttle, die eerder arriveert en 15 minuten later sta ik op de luchthaven. Wat een mensenmassa weer. Mijn incheckbalie is gelukkig rustig en ik zie mijn koffer op de band in een gat verdwijnen. Voor de eerste keer van al mijn reizen heb ik 2 keer een overstap. Daar zie ik enorm tegenop, maar dat hoort bij de keuze van een goedkopere ticket met gunstige vertrek- en aankomsttijden. Eenmaal door de douane – wachtend op het sein om te kunnen boarden – zie ik de zon ondergaan. Geen gin-tonics, geen geproost, geen gezelschap meer. En eigenlijk voelt dat ook weer goed. Ik kijk er naar uit weer thuis te zijn: bij mijn 2 schatjes en slapen in mijn eigen bed. (Met dank aan de zoon van mijn goede vriendin, die op mijn meisjes en huis heeft gepast)

Het was een te gekke reis! Ik heb weer veel gezien, beleefd, ervaren, ontdekt en aanschouwd. Alle emoties zijn voorbijgekomen. Zal ik zo’n zeiltrip ooit nog eens doen? Ja! Maar nog een keer op zo’n basic catamaran? Nee! Het was een enorme gok om met 3 relatief vreemde (1 in ieder geval) mensen zo’n reis te maken, maar het heeft bijzonder goed uitgepakt. Met bepaalde dingen ben ik heel flexibel, met sommige dingen totaal niet. Toch heb ik mijn grenzen steeds verlegd. Het is niet mijn favoriete hobby om te vliegen, maar anders kom je nergens. Ik heb enorme angst voor de zee en kleine ruimtes en toch heb ik op een oncomfortabele boot een zeiltrip gemaakt. Qua persoonlijke hygiëne prefereer ik een comfortabele douche en toilet en toch stond ik gewoon op het achterdek te hannesen met de doucheslang of pompte ik een grote behoefte op het toilet 15 keer hendel links en 15 keer hendel rechts weg. Natuurlijk doe je dat gewoon. Al voelde de zeereis als een echte overwinning. 

Ik ben blij met de eerste paar dagen in het rustige groene resort in Khao Lak. Met de bijzondere ontmoetingen daar. Alleen jammer dat ik dit keer geen tempels heb bezocht, maar dat heb ik de vorige keer gelukkig uitgebreid gedaan. Ik heb een andere kant van Thailand ontdekt en vind het een onwijs veelzijdig land! Het verbaasde mij wel hoe slecht de Thaise mensen in deze regio Engels spreken, terwijl het toerisme hier onwaarschijnlijk groot is. Verder is het ontzettend makkelijk je hier te verplaatsen, heb ik me nooit onveilig gevoeld en over het algemeen heerlijk gegeten. Mocht je je aangesproken voelen door mijn promo-praatje: denk eens na over Thailand als vakantiebestemming. 

Afijn, het is tijd om te gaan boarden. Ik raak aan de praat met 2 iets oudere Nederlandse dames die een massagevakantie achter de rug hebben. Ze lagen blijkbaar allebei behoorlijk in de kreukels en lopen er nu beter bij, dankzij een blinde man met bijzondere gaven die aan medical massage doet. Wauw. We vliegen met een kleine charter van Bangkok Airlines naar Bangkok en moeten dan overstappen op Lufthansa richting Frankfurt. Daarna vliegen we weer met een kleine charter van Lufthansa naar Amsterdam. Het is nog geen 1,5 uur vliegen, maar we krijgen gewoon een maaltijd en drankjes aan boord. Netjes. 

Op de luchthaven van Bangkok hebben we ruim 2 uur overstaptijd. Ik was vergeten hoe groot het hier is. De 2 vriendinnen wachten blijkbaar steeds op mij en dus voel ik me semi-verplicht om samen door de winkels te struinen. Ach, we hebben leuke gesprekken en zo maken we gezamenlijk onze allerlaatste Bahts op aan lekkere fruitshakes. Het is weer tijd om te boarden en ditmaal ga ik aan boord van een toestel met 2 verdiepingen. Mijn hemel, hoeveel mensen gaan hier in? Helaas krijgen we te horen dat we niet over het Pakistaanse luchtruim kunnen, vanwege het conflict tussen Pakistan en India. Huh: dat heb ik helemaal niet meegekregen! Dat betekent dat we om moeten vliegen en zullen hierdoor vertraging oplopen. We horen pas bij het landen of we onze aansluitingen – die ze nu al zoveel mogelijk aan het omboeken zijn – gaan redden. O jee, hopelijk kan ik mijn moeder tijdig bereiken. Zij komt met de trein naar Schiphol, zodat we samen terug kunnen reizen. 

Het is diep na middernacht als we onze maaltijden geserveerd krijgen. Daarna blaas ik mijn nekkussen op en val als een blok in slaap voor minstens 4 uurtjes. Dat is lekker meegenomen! Ik kijk nog 2 films als we net voor het landen te horen krijgen dat we 2 uur later vliegen dan gepland. In totaal heb ik dus 3 uur vertraging! En mijn arme moedertje heeft mijn appjes niet op tijd gekregen en staat al op Schiphol… 

In Frankfurt hadden we het wellicht überhaupt niet gered, als we wel op tijd waren geweest. Er staan lange rijen bij de douane en alle tassen worden uitgebreid gecheckt. We komen toch net uit een megatoestel vanuit Bangkok gevlogen, waar we ook al grondig gecontroleerd zijn? Mijn geduld begint langzaam af te brokkelen en zal nog verder op de proef gesteld worden. We gaan met z’n drieën nog lekker wat cappuchino’s drinken als we tijdig kunnen boarden voor onze laatste korte vlucht. Eenmaal in de startblokken voor vertrek krijgen we te horen dat we nog eens ruim een half uur moeten wachten wegens slecht weer. Aaaargh. En als we bij de bagageband ook nog eens lang moeten wachten, voel ik mijn humeur tot een dieptepunt dalen, maar overwint mijn humor het. Ik ben letterlijk 24 uur onderweg geweest en heb er nog nooit zo lang over gedaan. Gelukkig is mijn koffer goed meegekomen en kan ik mijn moeder een paar tellen later stevig knuffelen. Zo fijn om opgehaald te worden en even lekker bij te kletsen. De treinen rijden gewoon op tijd en zo sta ik een uur later in mijn geliefde en vertrouwde stadje. Een mooie ervaring rijker. Ik wilde avontuur? Nou… ik kreeg avontuur! 

4 Comments

  1. Hoi Vera,

    We hebben genoten van (de wijze van) je blog; inderdaad een avontuur. Geweldig mooie natuur hoor en nu weer wennen hier.
    Groetjes Gemma en Peter

  2. Nico en Gerda

    Mooie reis geweest. Welkom terug in Nederland.
    💑

  3. Dank je voor jouw verslag en foto’s Vera.

    Ik heb ze allemaal aandachtig gelezen. Genoten van de foto’s.

    Lieve groetjes,
    Martin

  4. Hoi Vera,
    Ik heb echt genoten van je reisverslag.
    Met veel plezier gelezen.

    Groetjes Bianca.

Comments are closed