Dag 17 – Thailand 27 feb 2019

Michel is vandaag 55 geworden! Zo zacht als mogelijk staan we op tijd op om hem wakker te kunnen zingen. Net als ik naar boven klim, zie ik hem tegenover mij al uit het gat komen en ik zet snel een welgemeende “lang zal hij leven in”. Peter heeft geen idee wat ik zing, maar Susan zingt dapper mee in het Nederlands. We wilden oorspronkelijk pannenkoeken als ontbijt gaan eten, maar we hebben fruit en yoghurt op te maken en moeten uiterlijk om 8.00 uur wegvaren om de afgesproken inlevertijd van 10.00 uur te halen. 

De laatste spullen worden ingepakt en bij ons vertrek uit de baai van Ko Racha Yai worden we nog getrakteerd op een toegifte van hele scholen vissen die af en toe omhoog springen. Gaaf! We controleren of alle luiken goed gesloten zijn, want de oversteek zal weer ruig worden. Een gewaarschuwd mens telt voor 2, dus ik installeer mezelf liggend met een comfortabel kussen in mijn nek. Het gaat inderdaad flink te keer! Zolang ik maar blijf liggen heb ik geen last van misselijkheid en zo arriveren we 2,5 uur later in de thuishaven van alle boten van Siam Sailing Charter Thailand. 

We bellen Max die zo snel mogelijk met zijn dinghi onze kant opkomt. Aan boord bespreken we kort onze enerverende reis, de technische mankementen en andere dingen wat naar ons idee onderhoud vereist of niet goed werkte. Max gaat kort met Michel op het voordek in gesprek en even later blijkt dat hij ons de helft van het geld teruggeeft en onze taxirit naar Naiyang Beach betaalt. Alsnog netjes geregeld van hem. We hadden met z’n allen bedacht dat we 3 dagen vergoed wilden worden, dus dit is een meevaller. Hij is natuurlijk ook superblij met Michel die de motor gefikst heeft. Terugslepen had uiteindelijk ook bakken met geld gekost, laat staan ontevreden klanten. En zo zit je ineens met al je spullen weer in een dinghi, werpen we nog 1 laatste blik op de boot en stappen we even later bij de al wachtende taxi in. Einde catamaran-avontuur.

Michel, Susan en Peter slapen in hetzelfde hotel van toen we elkaar ontmoetten. Ik niet. Ik vond het daar achteraf vreselijk en geef geen geld meer uit aan dat hotel. Het zal mijn laatste nacht zijn en ik wil gewoon een comfortabele kamer met lekker bed en bad. Ik zal als eerste afgezet worden en we spreken om 18.00 uur af om op uitnodiging van Michel nog 1 keer samen te eten. De taxichauffeur kan het niet vinden en ik herinner mij dat ik een kamer om de hoek van de anderen heb geboekt. Ik ken dit stukje echter ook niet en dus leidt Michel hem naar het Phuket Airport Hotel. Bij het uitstappen word ik verwelkomd door een megaknappe Nederlandse gastheer, zwaai ik naar de anderen en ontdek ik 5 minuten later dat ik bij het verkeerde hotel sta. Fail. Krekels. Ik moet bij het Phuket Airport Beach Hotel zijn en dat is lopend zo’n 10 minuten verderop. Als je wél een taxi kunt gebruiken zijn die knakkers natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen… Nou ja, het lopen is niet erg, maar ik zweet me peentjes in de brandende zon en het is langs een drukke weg vol obstakels. Onderweg word ik vriendelijk geholpen door een Canadees echtpaar en als ik aankom zie ik dat het hotel inderdaad letterlijk om de hoek ligt. Krekels 2.0.

Mijn hotelkamer is gewoon groter dan de hele boot! Met een balkon (die ik niet ga gebruiken), een bad (die ik uiteindelijk ook niet ga gebruiken, maar het idee!) en een heerlijk bed. Het eerste wat ik doe is mijn spullen neerdroppen en heel uitgebreid douchen. Om daarna neer te ploffen op bed en meteen in slaap te vallen voor 2 uurtjes. Gelukkig had ik nog net op tijd een alarm ingesteld, want ik word half verdwaasd wakker als het alarm afgaat. Wedden dat ik anders door had geslapen? En dan hadden de anderen niet geweten dat ik in een ander hotel zit. Met de beruchte zeebenen en de deining nog in mijn hoofd ga ik me opknappen voor onze laatste ontmoeting met z’n vieren. Michel en Susan blijven nog 2 weken in Thailand in de buurt van Birma en nemen morgenochtend een taxi richting Noorden. Peter vertrekt zaterdag en ik dus morgenavond. Ik probeer eigenlijk nog een kaart voor Michel en cadeautjes voor het thuisfront te scoren, maar het is een en al troep wat ze aanbieden. En dus zit ik alsnog zonder kaartje te wachten op de rest op de afgesproken plek. 

Ja hoor, ze hebben weer drank gescoord om te kunnen proosten! Ik houd het maar bij een bodempje, want ik heb vanochtend vroeg alleen maar ontbijt gegeten en lunch overgeslagen. Het is onze laatste zonsondergang met elkaar en we maken nog wat grappige groepsfoto’s. Toch voelt het alsof het kaarsje langzaam uitbrandt en ook tijdens het eten is de sfeer anders dan normaal. Het is een mix van gemengde gevoelens: weemoed, opluchting, dankbaarheid. We zijn er toch maar ongeschonden en gezond uitgekomen en hebben heel wat avonturen samen beleefd! Maar ik heb het idee dat we allemaal bezig zijn met ons eigen vervolg. Logisch ook. Alles is inmiddels gezegd en het is goed. En zo nemen Michel, Susan en ik met een dikke knuffel afscheid van elkaar en zie ik ze hopelijk weer als ze langskomen voor mijn 40e verjaardag. Met Peter zal ik morgenochtend nog gaan ontbijten op het strand en met een laatste zwaai loop ik door naar mijn eigen hotel. 

Comments are closed