Dag 15 – Thailand 25 feb 2019

In alle vroegte word ik weer wakker van stemmen. Michel en Peter staan op het achterdek en hadden door dat er een longtailboat zonder motor aan wel erg dichtbij onze boot vaarde. Ze hebben het vermoeden dat ze onze dinghi wilden meenemen die achter de boot ligt. Zeker weten doen we dat natuurlijk niet, maar we zijn nu allemaal toch wakker en maken net voor zonsopgang ons ontbijt klaar, doen verder onze routine en vertrekken.

Vandaag gaan we Ko Phi Phi aandoen. Ik wilde 5 jaar geleden al hierheen, maar het was toen stormachtig en ben ik uiteindelijk op Ko Lanta beland. Het staat vooral bekend om zijn full moon parties, de vele straatjes die van de ene kant van het eiland naar de andere kant lopen en de diverse snorkel- of duikmogelijkheden. We kunnen er zeilend heen en komen er rond het middaguur aan. Als eerste duiken we het water in om een tijdje te snorkelen en zien weer de meest kleurrijke vissen. Als ik Michel en Susan moet geloven is er echter niks meer over van de oorspronkelijke onderzeewereld van 25 jaar geleden toen zij elkaar in dit gebied leerden kennen. En dat komt niet alleen door de tsunami, maar vooral de visserij en het toerisme. Zorgelijk.

Na het snorkelen gaan we met de dinghi aan land en steken wandelend op het smalle stuk van dit relatief grote eiland over naar de andere kant. Ik ben meteen enthousiast: wat een prachtige kleuren! Dit is het rustige gedeelte van het eiland en hier tref je vooral zonaanbidders die de hele dag met hun bedjes meedraaien richting zon. Wij zoeken een leuk restaurantje uit en genieten van een uitgebreide lunch. Eigenlijk willen we een uurtje opsplitsen om ieder ons eigen ding te doen, maar het is zo godvergeten bloedheet in de zon dat je toch niet gaat rondlopen. Vandaag zitten we tegen de 40 graden aan. We besluiten terug te gaan naar de boot en doen allemaal een dutje. Op een gegeven moment word ik wakker en wil even afkoelen in het water. Peter ligt er al in en we praten een tijdje, terwijl ik lekker half in het water op het trappetje hang. En dan gebeurt er waar ik al die dagen bang voor ben. Tijdens het snorkelen ben ik steeds bedekt geweest, maar precies dit korte moment in mijn bikini in het water, voel ik iets langs mijn benen en zie een doorzichtige kwal. Whaaa! Ik sprint omhoog, voel ineens van alles en voor de zekerheid smeren we de prikkende plekken in met azijn. Met zoet water afspoelen zou funest kunnen zijn. Gelukkig zit het tussen mijn oren, want er gebeurt verder niets qua zwelling of reactie. 

We maken ons gereed om naar de andere kant van het eiland te varen, waar we in de baai zullen overnachten. Michel heeft het steeds over “boom boom beach”, omdat er hier vanavond blijkbaar allerlei optredens zullen zijn van vuuracrobaten onder luide muziek. Ik wil het liefste alvast in mijn uppie rondlopen door de straatjes en Michel brengt mij aan land. We zullen elkaar om 19.00 uur op een herkenbaar punt treffen. Het is heerlijk om rond te struinen door de drukke straatjes. Het is voornamelijk troep wat er wordt aangeboden, afgewisseld met horecagelegenheden (uiteenlopend van trashy tot chic), tattoo-shops en supermarkten. Het stikt hier van de backpackers en hostels en ik ben dus 1 van de weinigen die een stuk ouder is. O jee, best confronterend om dat nu te schrijven. 

Na een uur heb ik het wel gezien en zoek een leuk tentje uit aan het strand, waar ik een lekkere fruitshake en ice coffee nuttig. Ondertussen gaat de zon onder en heb ik een prachtig uitzicht op de baai en de Wharram en zie ik de anderen op een gegeven moment in de dinghi stappen. We lopen net door een superdruk straatje als mijn dierbare vriendinnetje facetimet die ik in het barretje een seintje had gegeven. Superleuk om mijn vriendin kort te spreken waar ik normaliter bijna dagelijks contact mee heb. We gaan op zoek naar een leuk restaurant en komen uit bij een kleinere baai aan de andere kant. Hier heb ik 1,5 uur geleden prachtige foto’s genomen, want hier zijn erg mooie – meestal nieuwe – restaurants en wat resorts te vinden, omringd door sacred trees (te zien aan de offersjaals) en bloemen. We gaan zitten op een goede plek en luisteren ditmaal naar een mix tussen Guns N’ Roses en Ed Sheeran. Ze zijn hier dol op Ed Sheeran, want je hoort hem altijd wel ergens voorbijkomen. Hetzij zijn album, hetzij zijn liedjes live gecovered in grappig Engels. Voor het eerst bestel ik (als enige) geen Thais eten. En terwijl de anderen niet heel erg gecharmeerd zijn van hun eten, zit ik te smullen van mijn club sandwich met frietjes. 

Peter wil naar de kapper om geknipt en geschoren te worden, Michel heeft onwijse last van een bepaalde spier in zijn nek en gaat een Thaise massage doen en de dames gaan samen naar het strand om de optredens te bekijken. Jonguh… Boom boom in het trippelkwadraat! Allemachtig, wat een herrie komt er uit al die tenten vandaan! In mijn gedachten was het maar 1 grote club waar veel mensen op af komen en waar vuuracrobaten hun kunsten vertonen op luide muziek. Ehm nee. Er zijn wel 6 verschillende strandtenten waar ze ieder hun eigen (wel lekker dansbare) muziek draaien en waar het publiek ge-entertaind wordt door de meest bizarre optredens. Mensen staan in de rij om plaats te mogen nemen in een stoel “op het podium” zodat hun sigaret onder angstaanjagende vuurtaferelen wordt aangestoken. Je staat er gewoon gefascineerd en met een soort afschuw naar te kijken. Na een tijdje deze shows te hebben bekeken, zoeken we een plek uit waar de muziek iets minder hard overkomt en bestellen cocktails. Ik mag dan iedere avond 1 glaasje gin-tonic hebben gedronken en heel af en toe een biertje, voor de rest heb ik amper alcohol genuttigd: deze tikt er dan ook behoorlijk in. Ik heb last van de beruchte zeebenen: aan land voelt het alsof ik nog op zee zit. Als Peter en iets later Michel aan komen lopen, moeten we gaan. Het is weer vloed aan het worden en anders is onze dinghi niet meer bereikbaar. Voorzichtig lopend naar de dinghi om de stenen te vermijden, hoor ik al die verschillende soorten muziek op volumestandje turbopower en de schrik slaat om mijn hart: ik moet in deze pokkeherrie gaan slapen! Aan boord willen de anderen nog wat drinken en ik hoor ze zeggen dat het minstens tot 02.00 uur vannacht gaat duren. Mijn zenuwen kunnen dat even niet verwerken en ik barst in huilen uit. Ook dat nog! 

Wonder boven wonder werken oordopjes (ik heb geïnvesteerd in hele goede) eigenlijk prima. Als je eenmaal gekalmeerd bent en je settelt in de situatie, kun je zelfs in deze omstandigheden gewoon slapen. Ik heb dus toch 4 uurtjes kunnen slapen als ik wakker word van een brommend geluid. Huh? De muziek is gestopt, dus wat is dit geluid nu weer? Ik durf midden in de nacht niemand wakker te maken, want ze vinden mij qua geluiden in mijn cabine een zeikerd. Niet dat ze dat hebben gezegd, maar dat voel je. Iedere avond had ik inderdaad weer een nieuw geluid. Omdat ik recent heb ontdekt dat ik misofonie heb, weet ik in ieder geval dat ik afleiding moet zoeken. Misofonie is kort gezegd een aandoening in de hersenen, waarbij je bij heel specifieke geluiden enorm getriggerd wordt (lees: moordneigingen krijg). Dit is zo’n geluid waar ik dus gek van word. En ik ben de hele boot al afgeweest, het zit alleen in mijn cabine. Ik besluit dus toch Peter wakker te maken en steek mijn kop door zijn luik. Die ligt echt in diepe coma en ik voel mij megaschuldig. Blijkbaar niet schuldig genoeg, want na 10 zachte “Peter’s” doe ik 1 hardere en hij schrikt wakker. Vervolgens heeft hij het probleem zo gevonden. De watertank aan onze kant is blijkbaar leeg en de motor van die tank staat nog aan (je raadt het al: die ligt in mijn cabine). Hij switcht het knopje op het controlebord uit en gaat naar bed. Oeps. Was het zo simpel? Als ik eindelijk weer bijna in slaap val, gaat vervolgens het alarm in ‘mijn’ toilet af ten teken dat er – nu bijvoorbeeld door deining – teveel water onderin zit en wordt afgepompt. Zucht. Wie had er gezegd dat slapen aan boord zo ontspannend is?

Comments are closed