Dag 12 – Thailand 22 feb 2019

Eindelijk een ochtend zonder wekker en alsnog zijn we rond 6.30 uur wakker. Ik zou uren kunnen luisteren naar het natuurgeluid dat vanuit de binnentuin komt. We maken in alle rust ons ontbijt klaar en nemen een duik, voordat we richting Laem Taeng gaan: een stuk rivier in. Dit is ook voor Michel en Susan een onontdekt stukje, dus we hebben eigenlijk geen idee wat we aan gaan treffen. We kregen de tip van Max, maar aangezien alles van deze boot door Max als ‘prima in orde’ en ‘gecontroleerd’ werd betiteld, geinen we onderweg dat dit vast zo’n ‘Max-uitje’ wordt. We kunnen er grotendeels zeilend heen en de anderen nemen onderweg nog een keer een duik. Ze zijn gek aan het doen en ik maak foto’s van de rare poses om in onze groepsapp te kunnen gooien (de gecensureerde versie staat onderaan). 

Ik heb zo’n dag dat ik me irriteer aan de troep om mij heen. We zijn een geweldig team en ieder van ons draagt iets bij, maar ik word soms gek van de zooi die ze maken. Alledrie laten ze continue alles liggen en slingeren en ik ben degene van de structuur en het opruimen. We hebben inmiddels een aantal vaste plekken voor de belangrijkste zaken, want als het aan deze 3 mensen ligt, vind je bijvoorbeeld de navigatietablet ineens onder het ruim, de schoenen over het hele dek of de stanleymes nog open op het toilet. Deze zeiltrip is op meerdere onderwerpen een beproeving, maar het belangrijkste is – zoals altijd – gewoon los te laten. 

Het is nog steeds prachtig om ons heen en tegelijkertijd raak je gewend aan dit soort uitzichten. Enerzijds wil ik blijven kijken, maar vanwege mijn korte nachten geef ik na mijn opruimwoede toe aan mijn loomheid en ga comfortabel liggen. Peter zet op een gegeven moment Maria Callas op en dit moment staat voor altijd in ons geheugen gegrift: dat we onder de meest gunstige weersomstandigheden zeilend richting rivier varen met haar op de achtergrond. 

Je merkt aan de heldergroene mangroven langs de oevers dat dit vruchtbaar gebied is. Ik houd wat meer van de diverse rotspartijen op zee, maar de afwisseling is fijn. Op het punt dat we met de boot niet meer verder kunnen, gooien we het anker los en willen ze gelijk met de dinghi de omgeving verkennen. Ik zie mijn kans (letterlijk) schoon en besluit aan boord te blijven. Even Feather-time voor het eerst in een week tijd (ik word Feather genoemd door de anderen). Terwijl ik hen hoor praten in de grotten naast de boot, ruim ik wat verder op, was een paar kledingstukken en lummel wat aan boord. Aaaahh lekker! Ik moet steeds grinniken, omdat ik ze wel hoor maar niet zie en ik gewoon kan meeluisteren naar de ‘oeehs’  en ‘aaahs’ en de grapjes onderling. 

Als ze terugkomen aan boord, zitten ze vol enthousiaste verhalen. Morgenochtend willen ze nog een keer en ik moet dan echt mee. We zetten wederom Maria Callas op. Thaise kayakkers vanuit de verte komen dichterbij en vinden het prachtig! We worden door allemaal gefilmd en ze vragen in gebroken Engels allerlei vragen. Wij zijn de “clazy falang”. Wij geinen dat wij hen dit keer de Thai-experience geven. Onder het genot van deze muziek en andere natuurgeluiden slapen we allemaal een tijdje. 

Het is nog geen etenstijd, maar we hebben de lunch overgeslagen en hebben trek. We warmen de rest van de leftovers op en zijn net aan het eten, als we doorhebben dat het water behoorlijk gezakt is. We constateren dat we morgen met de eb- en vloedstanden waarschijnlijk helemaal niet de grotten in kunnen. We kijken op het schema en besluiten nu te vertrekken, voordat we vast komen te zitten. Het is bij het wegkomen weer even kritiek, want bij het draaien hebben we 0,4 meter. Ik ga achter Michel zitten, zodat ik de meterstand continue in de gaten kan houden. Varend eten we de rest op en genieten aan de ene kant van apen die langs de oevers uit de mangroven komen en eten zoeken en aan de andere kant van de krabben die bloot zijn komen te liggen. 

Het is een beetje gokken waar we het beste kunnen varen voor de meeste diepte. Een tijdje gaat het goed, maar ineens loopt de dieptemeter terug en zet Michel de motor zachter. De meter schommelt tussen 0,6 en 0,4. De vorige keren haalden we dat en ik maak net het geintje tegen Michel “you’re living on the edge” als we daadwerkelijk vast komen te zitten. Er zit niets anders op dan te wachten tot 21.00 uur totdat de waterstand weer hoog genoeg is om door te gaan. Nog geen 2 kilometer verderop willen we voor anker gaan, dus we hoeven dan niet ver meer. We krijgen nog net het staartje van de zonsondergang mee en schenken alsnog de gin-tonics in en proosten met elkaar.

Op een gegeven moment voelen we de boot vrijkomen, wachten nog een half uurtje, starten de motor, halen het anker op en varen weg. Het is al goed donker en Peter gaat op kop staan om met zijn zaklamp te kijken of we niet te dicht in de buurt van vissersnetten komen. Toch horen we een bonk en heb ik het idee dat we een net of lijn hebben geraakt en deze meesleuren. Maar beide heren zijn overtuigd dat er niks aan de hand is en zo gaan we verderop op de afgesproken plek voor anker om de nacht door te kunnen brengen. We liggen alvast op een goede positie om morgen in rechte lijn zeilend richting Ko Hong te kunnen gaan. Na een tijdje praten gaan we allemaal om 22.00 uur naar bed. 

Ik lig eindelijk diep in dromenland als ik om 00.30 uur stemmen hoor. Ik kom half door het luik boven mij naar buiten en zie Michel en Peter praten met Thaise vissers die met hun longtailboat aan bakboord onze boot beethouden. Mijn god, wat is er nu weer aan de hand?! We begrijpen niet wat ze willen, want geen van de 3 vissers spreekt Engels. Ze maken echter steeds het gebaar dat het anker omhoog moet. Als Michel en Peter het anker omhoog halen, zie ik de Thaise mannen lachen, zwaaien en wegvaren. Zie je wel: we hadden dus toch een lijn meegenomen en we lagen in hun vissersnet! De vissersboot blijft echter in de buurt liggen en ze luisteren blijkbaar naar iets grappigs op de radio, waardoor de 3 Thaise mannen steeds om de beurt grinniken. In het begin vind ik dat zelf heel grappig, maar ik kan de slaap daardoor niet meer vatten. Verdorie, zo heb ik weer geen goede nacht…

One Comment

  1. Suzan Eikelenstam

    Hee Veer, leuke verslagen, je maakt heel wat moois mee daar. Ga je niet snel vergeten. Ook wel enerverend. Hopelijk ben je nu heerlijk aan het chillen en genieten! xx

Comments are closed